fbpx
Emoties en gevoel. Sta stil en ervaar

Gevoel… Emoties…. AAAAAH

Gevoel en emoties. Aaaaaaah zie ik dan veel van mijn clienten denken. Wat voel ik nu eigenlijk. Geen idee.

Hoofd en lijf gescheiden. Vooral denken en niet voelen.

In de meeste van mijn schrijfblokken waar ik de informatie over een sessie opschrijf staat op de harde kaft dit poppetje. Een zwevend hoofd en een lijf er los van. En vele herkennen zich erin. Zijn vooral aan het denken en vergeten dat ze uberhaupt een lijf hebben. Sterker nog, ik ook! En ik kan zo emotioneel zijn. Maar toch.

Gevoel bedenken

We denken en vergeten te voelen. Durf stil te staan en alleen te voelen.

Zeker vroeger en ook nu vaak nog, zit ik in mijn hoofd. Denken, beredeneren, analyseren. Zo ben ik eens bij een haptonoom geweest. En als zij dan bijvoorbeeld een hand op mijn arm legde om dit te voelen, bedacht ik hoe dit voelde. Ik moest het voor mijzelf onder woorden kunnen brengen. En dat is dus het grappige, dat hoeft dus niet. Sta maar eens gewoon stil bij wat je voelt. Geen woorden, alleen maar voelen.

Maar dat is 1. Jawel, dan hebben we ook nog de emoties. Ook al zo’n ding. De belangrijkste kennen we wel en iedereen ervaart ze wel eens. Boos, blij, verdrietig, bang. Maar wat is nu dat onbestemde gevoel in je borstkas na dat gesprek van zojuist. Of die knoop in je maag, die tinteling in de armen, wat maakt dat je handen trillen enz. enz. Emoties.

Een onbestemd gevoel

Weet jij wat je voelt?

Vorige week zondag was voor mij ook weer zo’n moment. Een hele leuke dag. Alles liep goed. Het was gezellig met mijn kinderen, geen gehaast, mooi weer, niets aan de hand. En toch een onbestemd gevoel in mijn lijf. De eerste reactie: wegduwen. Maar daar wordt het niet beter mee. Het werd zelfs sterker. Dan komt er iets anders voor in de plaats en waar het over gaat is niet aangepakt.

Dus stilstaan. En toen besefte ik dat het met grenzen te maken had. Mijn grenzen die toch weer overschreden waren. Kleine momenten op de dag die zich opstapelde. Iets wat mijn moeder zei, iets wat een collega zei, iets wat mijn dochter deed. Op zichzelf niets bijzonders maar samen raakte het mij. Er was frustratie, omdat ik me niet uitsprak. Een opgelaten gevoel, omdat ik niet wilde kwetsen en me dáárom niet uitsprak. En het maakte me onzeker: lag dit aan mij en ging ik daarin nu niet te ver?

Doordat ik het onder ogen zag, kon ik er wat mee. En daarnaast had ik mijn gevoel erkent en hierdoor ebte het weg.

Leren door voelen

Elke dag leren we. En leren gebeurt niet alleen in ons hoofd maar ook in ons lijf met ons gevoel en emoties.

Ik daag je uit om daar eens bij stil te staan. Wat voel je en waar gaat het nu echt over, want dat is waar je het meeste van kan leren!

Artikel delen?

Leave A Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *